Her Þey Senin Rýzan Ýçin Allah'ým!..

Kalp Kýrýldýðýnda Nasýl Bir Ses Çýkarýr Sizce ?
güvercinin telaþlý kanat çýrpýþýndaki ses mi?

yoksa,
kelebeðin kanadýndaki inadýna sessiz bir çýðlýk gibi mi?

ya da, tuz-buz olan bir sýrçanýn
haykýrýþý gibi mi?

nasýl bir sestir ki,periþan eder bizi duyduðumuzda??

ne kalpler kýrdýk
bilmeden..
ya da bile bile......

ne setler koyduk aramýza bu kýrýlmýþ kalplerden de..

sonra aþmaya çabaladýk durduk çok...

dokunmak istedik,ulaþamadýk....

ulaþmak istedik,kendi ellerimizle kurduðumuz

setler engel oldu yine kendimize.....

oysa,
nasýl da kolaydý yýkývermek han duvarlarýný....

sýcacýk bir gülümseme,

içten bir çift gözle birleþtiðinde,eritmez mi en büyük buzullarý???

esirgedik birbirimizden maliyeti sýfýr olan
gülümsemelerimizi...

kolay geldi bencillik en dar anlarda..koyuvermek..koyuup kaçývermek....
kaçarken bakmamak ardýmýza

ya da,
bakýp da görmemek...görmek istememek...

her ne varsa...

oysa,ne de kolaydý düþmanlýðý yoketmek,
sýcacýýk bir gülümsemeyle...
olmaz dedik.

o bana düþman

denemedik bile hiç..
korktuk belki de yanýlacaðýmýzdan..

oysa hayat ne de kýsa..

düþünmek
için bile vakit yokken....
bile bile zehir ettik günlerimizi..
kavgalarla..
itiþip kakýþmakla harcadýk
dünlerimizi...
ziyan ettik hem düne.. hem bugüne.. hem de yarýnlarýmýza..
sahi,kalp kýrýldýðýnda nasýl
bir ses çýkarýr?
duydunuz mu hiç?
ben ne zaman dinlesem bir cam parçalanýþý hissediyorum
peki ya siz?

Gök mavi altýnda,akdenizin kýyýsýnda...
iþte yine sana sesleniyorum ey damla.
Senin hasretinle,gönlümde keder varken,
karalýyorum iþte.
kendimi oldukça bezgin ve cesaretim kýrýlmýþ hissediyorum.
Bu nasýl bir duygu,biliyor musun damla?
Bunu yazmak ve hecelemek bile ne kadar zor.
Gerçegi kabul etmek...
Olmazlarý istemek...
Sonuçlara katlanmak...
Bir þey daha ögreniyorum hayattan:
Potansiyelimi yýrtarcasýna çalýþsamda,istesemde...
Olmayýnca olmuyor.
Kader yazgýsýnýn önüne geçilmiyormuþ meðer.

Ah damlam!
Senki denizde bir damlasýn.
Bense denizi testisine doldurmaya çalýþan leb-i derya'n.
Çok þey mi istedim acaba?
Bu bile çok görülüyorsa bana.
Ýþte bak yine hayata küsüyorum.
Sabýr ne acý bir bitkiymiþ Allahým.
Ama sonunun baldan tatlý olmasý gerekmiyor muydu?
Ve söyleyemediklerimi içime atýyorum.
Ve biliyorum ki...
içime attýklarým beni bir gölge gibi takip edecek.
keþkelerim,hüzünlerim,gözyaþlarým peþimde.
Ne olur býrakýn peþimi.
Acýda olsa son yaþadýklarým.
Unutulmaz güzelliklerle dolu geçmiþte yaþadýklarým.

Biliyor musun damla,
Önümüzdeki en büyük engeli?
Geçmiþi temizlemek,sünger çekebilmek geçmiþe.
Bunu yapmak ne kadar zor deðil mi?

Hayat bir üzüntüdür derdi bir büyügüm.
Onu yeniniz.
Hayat bir güzelliktir,devamýna dua ediniz.

Bende dua ediyorum iþte.
Sende dua et damlam olur mu?
Hayat bir yolculuksa eðer damlam,
bizde onu mutlulukla tamamlayalým.
Eðer hayat bir yalnýzlýksa,
onunlada yüzleþelim olur mu?

BEN BÝR AHÝR ZAMAN GENCÝYÝM.

Bir ateþe düþtüm yakýyor ama öldürmüyor.

Bir an olsun eksik olmuyor sancýsý anlaþýlmazlýðýn.

Ne olanlar beni anlýyor , ne de ben olanlarý.

Neden acaba? diye soracak birilerini arýyorum.

Bütün adresler bende,

bense çaresiz bir yüreðin feryadýnda bitiyorum.

Âhir zaman genciyim ben, ayaklarým kilometrelerce yol yorgunlugunda,

gözlerim kurtuluþa hasret.

Minareden gelecek bir “hayyealelfelah” nabzýndayým þimdi.

Ama neden, neden sokaklar bu kadar garip bana,

neden camiler utangac ve neden kiliseler bu kadar magrur?

Düþüyor muyuz yoksa?, yada düþtük mü pençesine þeytani tuzaklarýn?

Ayakta kalan yok mu?Hala savaþan yiðitler yok mu meydanda?

Oysa en fazla yetmiþ yýllýk bir hayatý omuzlayabilecegimi sanýyordum.

Þimdi yaþadýðým her dakikaya bir yetmiþ yýl daha ekleniyor.

Ve biraz daha çabuk çöküyor omuzlarým.

Vapurdayken dalgalarý ben karþýlýyorum sanki,

trendeyken raylarý týrnaklarým yalýyor bir bir…

Üþüdüðüm zaman hiç ýsýnmayacakmýþ gibi içim ve

yandýðý zaman sanki hiç sönmeyecek gibi ateþ…

Âhir zaman genciyim ben,

bazen daðlara vurasým gelir baþýmý.

Bu þehri terkedesim ve ispatlamak için uðraþasým bu dünyadan biri olmadýðýmý.

Yüreðime deðiyor acýsý aldatýlmýþlýðýn.

Anneme yalvarýyorum dýþarýya salmamasý için beni.

Ve babam gibi ayakta durmayý hayal ediyorum bir gün.

Sýmsýký, dimdik ayakta olmayý,

herþeye raðmen herþeye karþý ayakta olmayý…

Hayal ediyorum…

Ahir zaman genciyim ben,

ne olursa olsun duaya seccade sermiþ dudaklarým var.

Yalanlarýn ortasýnda, dikenlerin acýsýný tada tada eriyorum muradýma.

Ölüyorum belki ama elbette deðil bir hiç uðruna.

Çýrpýnýyorum yavru bir ceylan misali düþmüþçesine aslanýn aðzýna.

Son bir hamle, son bir umut, ya beni al yanýna ya da iyice geçirsin diþlerini aslan boynuma,

bilekleri iyice kavrasýn bedenimi.

Kanýmýn aktýgýný göre göre can vereyim ama

isyana tâbi tek kelime çýkmasýn agzýmdan.

Çünkü zaman âhir zaman,

bense çoktan kabul ettim acý bir ölümü deðiþmeye bu ölümden beter varlýða,

varoluþa…

Çünkü hiçbir þey kolay deðil, zaman ahir zaman bense

bu zamanýn içine elinde pimi çekilmiþ bomba ile gönderilmiþ acemi bir asker.

Ben bir âhir zaman genciyim…

Alýntý

KARDELEN

Bu bendeki bir dert ki, anlatamam kimseye,
Kulak verip de beni dinler misin kardelen,
Sardý tüm benliðimi, mecalim yok gülmeye,
Sende benimle aðlayýp, inler misin kardelen?

Mis gibi sýla kokan eþ, dost mektuplarýnda,
Taze güller yeþerir eski anýlarýnda,
Hatýralarla dolu gurbet akþamlarýnda,
Hasret denen türküyü,söyler misin kardelen?

Bütün duygularý bir deftere yazmanýn,
Dertlerini duymayan,duvara anlatmanýn,
Ýçinde ne var ise,hep içine atmanýn,
Ne demek olduðunu bilir misin kardelen?

Dostu oldum kaç defa,sabahsýz gecelerin,
Defterimde yeri yok, anlamsýz hecelerin,
Çözemedim bir türlü bu zor bilmecelerin,
Cevabýný sen bana çözer misin kardelen?

Ne kadar tatýrsa da ayrýlýk acýsýný,
Unutamazsýn yine onun hatýrasýný,
Bir kenara býrakýp acýsý, tatlýsýný,
Hepsini bir kalemde,siler misin kardelen?

Anlat sende içini, dök dýþýna ne varsa,
Hiç düþünme kalbimi, býrak yansýn yanarsa,
Bu derdi sen benimle paylaþýr mýsýn, yoksa,
Bakýp bakýp halime güler misin kardelen?

Bilirim ben yerini, sormam sana nerdesin,
Senin yurdun daðlarda, sen hep yükseklerdesin,
Nasýl gelsem yanýna, sen hep yükseklerdesin,
Eðilip de elimden tutar mýsýn kardelen?

Ah gurbet, sen içimde dinmeyen bir sancýsýn,
Bazen iyisin amma çoðu zaman acýsýn,
Ey kardelen! Sen bana neden çok yabancýsýn,
Çaldým iþte kapýný, açar mýsýn kardelen?

Senin de gözlerin yaþlý, aðlamýþsýn besbelli,
Yoksa sen de benim gibi naçar mýsýn kardelen,
Bu topraktan çýkýp da karlarý delmiþsin ya,
Mevsimin gelmeyince açar mýsýn kardelen?

Derdimi de dinledin, sana aðýr gelirse,
Yine toprak altýna kaçar mýsýn kardelen,
Ya ölüm günü gelip de alýrlarsa ruhumu,
Benimle gökyüzüne uçar mýsýn kardelen?

- Bedirhan Gökce -

Günler aylarý kovaladý damla,yoklugunda...
Sanki yutkunmaya engel bir düðüm var bogazýmda.
Çektiðim acýyý paylaþma isteði belkide bu.
Bilmiyorum.
Nasýl bir döngü bu Allah'ým!
Farkýnda deðil insan ne yaptýðýnýn,günleri nasýl geçirdiðinin.
Kendi dilimde konuþuyorum yine.
Hasretimi,özlemimi yine ummana yolluyorum.
Sen duyasýn diye damlam.
Kaybettiðim huzuru yeniden arýyorum.
Ýkimizde ayný þeyi ararken...
Sen yitiksin damlam,
bense Leb-i deryan, kýyýnda bekliyorum.

Hatýrlýyor musun?
Bir þiir gibi buluþtu düþlerimiz...
Bir sabah güneþinin aydýnlýðýnda.
Sonra gerçege dönen bakýþlarýmýz.
Gözlerin kýsýklýgýnda daha görülecek,
düþlere dalýþlarýmýz.
Sýcacýk sevðimi getirmiþtim sana,
üþüyen bedenime raðmen,ateþimi vermiþtim,düþünmeden.
Ýkimizede yetmiþti ateþim.Isýnmýþtý bedenlerimiz.
Huzur bulmuþtu yüregimiz.
Sonra...
Ýlk defa duyuyorduk sesimizi.
Hayal dünyamýz renklenmiþti.
Gözlerimden yaþlar akarken,dualar ediyordum.
Ýki atan yürek,tek yürek olmuþtu hani...

Söz vermiþtim sana.

Üzerimde kap kara bulutlar dolaþýrken,
sözümde durabilmek,ne zormuþ meðer.
Anlayamadým damlam,bilemedim.
Bu sözün altýnda eziliyorum.
Her sözün bir bedeli varmýþ meðer.

Þimdi kollarýmý kaldýrýp avazým çýktýðý kadar baðýrmak istiyorum.
Kuþ olup,özðürce kanat çýrpmak istiyorum.

Çýðlýgýmý duyuyor musun?

Kanatlarýmý görüyor musun?